Kamery

Zobacz on-line:

środa, 19 grudnia 2018
Imieniny: Beniaminy, Dariusza i Gabrieli

RSS RSS

High contrast
A- A+

Wersja tekstowa

KameryFacebook

Menu ▼

Formularz wyszukiwania

Z historią za pan brat – zwiedzamy kamieńskie obiekty zabytkowe

Baszta Wolińska

Baszta i Brama Wolińska - pochodzą z okresu po 1308 roku. Obie wzniesiono wraz z murami obronnymi wokół miasta oraz nieistniejącymi już siedmioma wieżami, a także czterema innymi bramami: katedralną, klasztorną, maślaną i rybacką, z których zachowała się jedynie tzw. „furta maślana”. Obiekt zbudowano w stylu gotyckim. W XIX wieku baszta otrzymała nowe zwieńczenie. Nie ucierpiała w wyniku drugiej wojny światowej Od czerwca 2001 roku znajduje się tu Muzeum Kamieni, które proponuje zwiedzającym bogatą kolekcję minerałów i skamieniałości, kamienie szlachetne i półszlachetne, szkielety dinozaurów, meteoryty, a także zbroje i broń średniowieczną. Dodatkową atrakcję stanowią dwa tarasy widokowe, z których roztacza się imponujący widok na miasto i okolice.

Fragment murów obronnych

Mury miejskie – pochodzą z okresu po 1308 roku. Kamień Pomorski otrzymał prawa miejskie w 1274 r. z rąk księcia Barnima I. W przywileju lokacyjnym czytamy: „Ponadto przyrzekliśmy mieszczanom kamieńskim, że nosimy się z zamiarem otoczyć miasto Kamień murem i zabezpieczyć palisadą, ale nie poczyniliśmy żadnych przyrzeczeń na temat wykopania fosy“. Do powstania obwarowań miejskich musiało upłynąć jeszcze trochę czasu. W 1308 r. miał miejsce najazd Brandenburczyków, w wyniku którego zniszczono miasto. Częściowo została również zniszczona katedra. Najazd wymusił rozpoczęcie prac związanych z budową fortyfikacji. Niebawem miasto otoczono ceglano-kamiennym murem i fosą. Równocześnie prowadzono prace związane z fortyfikowaniem osiedla katedralnego. W przypadku murów miejskich zachowany został układ bram z XI-XII w. Największą z bram była brama zachodnia, zwana dziś Wolińską; po niemiecku Bautor. Nazwa ta wywodziła się od cechu rolników Bauleute, który był odpowiedzialny za obronę nad tą częścią murów i opiekę nad bramą. Bramę tę nazywano również „Swinetor“, od rzeki Świny, gdyż tędy prowadził trakt od strony tej rzeki. Naprzeciwko Bramy Wolińskiej znajdowała się Brama Katedralna z wieżą. Wokół miasta wzniesiono osiem wież obronnych: trzy wraz z bramami od strony Zalewu – Maślana, Rybacka i Klasztorna oraz pięć broniących miasto od strony lądu. Od południa murom towarzyszyły dwie fosy przedzielone wałem dochodzące do osiedla katedralnego. Fosy zasilano wodą spływającą ciekami ze wzgórza Żalnik, na którym usytuowany jest kościół św. Mikołaja. Przypuszcza się, że zakończenie prac związanych z obwarowaniem miasta i osiedla katedralnego nastąpiło dopiero w XV w. W 1637 r. Kamień, w wyniku wojny trzydziestoletniej, został opanowany przez Szwedów. W dobie nowożytnej średniowieczny system obronny stracił już na znaczeniu. Szwedzi w 1640 r. uczynili z miasta bastion otoczony fortyfikacjami obejmującymi wały ziemne i fosy. Teren wówczas ufortyfikowany był dwukrotnie większy niż średniowieczne miasto otoczone murem obronnym. Fortyfikacje te rozebrano w 1794 r. Bramy miejskie z czasów średniowiecza przetrwały do pierwszej połowy XIX wieku. Do dziś ocalała jedynie Brama Wolińska z basztą. Cegły z rozbieranych murów wykorzystywano później do budowy domów. W części północnej mury często wykorzystywano jako tylne ściany nowej zabudowy. Wały i mury od strony południowej i wschodniej rozebrano w latach 1918-1920. Na wałach i w fosach, częściowo splantowanych, zakładano ogrody. W 1920 r. w poprzek fos i wału wytyczono dzisiejszą ulicę Władysława Jagiełły. W wyniku działań wojennych 1945 r. mury częściowo ucierpiały. Po ich zakończeniu w kolejnych latach przystąpiono do konserwacji obwarowań. Wzniesiono nawet niski murek uczytelniający dawną linię murów przebiegających od strony południowej. Do dziś, oprócz Bramy Wolińskiej z basztą, zachowały się relikty Furty Maślanej z przejściem w murze stanowiącym jej pozostałość. Na wysokości Kościoła Mariackiego widoczny jest półkolisty zarys fundamentów, stanowiący najprawdopodobniej pozostałość po Baszcie Prochowej.

Mury Osiedla KatedralnegoMury Osiedla Katedralnego - podobnie jak w przypadku murów miejskich tak i w przypadku murów otaczających Osiedle Katedralne decydującym czynnikiem, który przyczynił się do ich powstania był najazd Brandenburczyków w 1308 r. W jego wyniku ucierpiała wówczas i katedra. Pożar miał spowodować zawalenie się szczytów południowego i wschodniego oraz sklepienia świątyni. Rozmiar zniszczeń w obrębie osiedla był tak duży, że zastanawiano się nad przeniesieniem siedziby biskupstwa. Książęta Bogusław IV i Warcisław IV zalecili kanonikom dla uzyskania bezpiecznego locum bez konieczności opuszczania miasta otoczenie osiedla murem i fosą, obiecując pomoc materialną i poparcie mieszczan. Sytuacja niewiele się jednak zmieniła Po kolejnym najeździe Brandenburczyków biskup Fryderyk poprosił papieża o zezwolenie na przeniesienie swej siedziby do klasztoru w Białobokach, który był bezpieczniejszy i lepiej broniony. Katedra kamieńska, leżąca poza miastem, pozbawiona bowiem była wszelkich umocnień. Prośba ta nie została jednak spełniona. W latach trzydziestych i czterdziestych XIV wieku otoczono teren osiedla murem i fosą. Najprawdopodobniej w XV wieku zakończono fortyfikowanie miasta i osiedla. Mury osiedla przebiegały od północy wzdłuż Karpiny, od wschodu – na skarpie równolegle do dzisiejszej ulicy Obrońców Warszawy, dalej pod ścianą kurii dziekana i po przekątnej pod budynkiem szkolnym do ¾ długości boiska szkolnego, odcinek południowy ukośny do fosy wschodniej miasta, zaś zachodni przebiegał wzdłuż fosy do zalewu. W XVIII i XIX wieku mury w większości rozebrano, a jego północne. odcinki, od strony Zalewu, podmywane przez wodę były wzmacniane i przemurowywane, zmieniając funkcję na mury oporowe. Do dziś obwarowania osiedla katedralnego zachowały się jedynie we fragmentach. Widoczne są też relikty Bramy Katedralnej wiodącej z osiedla w stronę miasta w południowej elewacji budynku przy ulicy Gryfitów 14, wzniesionym po rozbiórce średniowiecznych murów obronnych otaczających miasto. Podobnie w przypadku elewacji południowej XVIII-wiecznej kurii dziekana przy Placu Katedralnym 4, gdzie widoczne są relikty Bramy Kapitulnej.

Osoba odpowiedzialna za treść:  Aleksandra Sławińska
Osoba publikująca:  Urząd Miejski
Data publikacji:  21.02.2014 12:52:05
Data modyfikacji:  29.02.2016 11:25:36
Ilość wyświetleń:  14630
DataOsoba dokonująca zmianOpis zmiany
29.02.2016 11:25:36Balbina Kaczanowskaedycja strony
18.03.2014 14:52:17Elżbieta Kucharskaedycja strony
18.03.2014 14:50:20Elżbieta Kucharskaedycja strony
18.03.2014 14:49:03Elżbieta Kucharskaedycja strony
18.03.2014 14:47:29Elżbieta Kucharskaedycja strony
18.03.2014 14:41:57Elżbieta Kucharskaedycja strony
18.03.2014 10:40:11Elżbieta Kucharskaedycja strony
18.03.2014 10:35:34Elżbieta Kucharskaedycja strony
18.03.2014 10:33:18Elżbieta Kucharskaedycja strony
18.03.2014 10:25:06Elżbieta Kucharskaedycja strony
18.03.2014 10:21:02Elżbieta Kucharskaedycja strony
18.03.2014 10:16:15Elżbieta Kucharskaedycja strony
18.03.2014 09:49:36Elżbieta Kucharskaedycja strony
26.02.2014 15:01:47Elżbieta Kucharskaedycja strony
26.02.2014 14:59:19Elżbieta Kucharskaedycja strony
26.02.2014 14:57:08Elżbieta Kucharskaedycja strony
26.02.2014 14:52:16Elżbieta Kucharskaedycja strony
21.02.2014 14:51:24Elżbieta Kucharskaedycja strony
21.02.2014 13:29:29Elżbieta Kucharskaedycja strony
21.02.2014 13:14:14Elżbieta Kucharskaedycja strony
21.02.2014 13:10:38Elżbieta Kucharskaedycja strony
21.02.2014 12:55:07Elżbieta Kucharskaedycja strony
21.02.2014 12:52:05Elżbieta Kucharskadodano stronę